Cynthia (35) is dierenarts-patholoog, en heeft naast een passie voor veterinaire pathologie, ook een grote liefde voor hiken en ‘the outdoors’. Sinds oktober 2018 wordt ze vergezeld door een vrolijke Kleine Münsterlander als viervoetige huisgenoot, die (meestal) luistert naar de naam Yoko.

Samen zijn ze vaak buiten te vinden, en maken ze graag lange wandelingen door het bos, over de heide, op het strand, en doen ze af en toe een poging tot een hardlooprondje. Lange tijd stond een hike-vakantie met hond naar de bergen op de bucket list, en afgelopen zomer was het dan eindelijk zo ver! Bestemming: Niedernsill, Oostenrijk. In dit blog lees je alles over de voorbereiding van dit avontuur en wat er allemaal komt kijken bij bergwandelen met je hond.

‘Ondanks meerdere jaren ervaring met huttentochten in de bergen, zowel in groepsverband als solo, heb ik dit jaar gekozen voor een vast vertrekpunt in het dal, om van daaruit meerdere dagtochten te maken. Dat scheelt een hoop gesjouw aan voer, water en extra spullen, los van het feit dat honden niet altijd in een berghut mogen overnachten (of alleen ergens in een aparte kelder ofzo). Het was de eerste keer dat Yoko meeging naar de bergen: ik was heel benieuwd hoe ze het ging doen!’


In de serie ‘Avonturiers aan het woord‘ vertellen mensen over de avonturen die zij met hun hond hebben beleefd. Van hiken en kamperen tot kanoën en camperen: ervaren en beginnende avonturiers vertellen hoe zij de voorbereiding hebben aangepakt, wat er goed/niet goed ging en wat ze de volgende keer anders zouden doen. Laat je inspireren en begin met dromen over het volgende avontuur met je hond!


Cynthia en hond Yoko in de bergen
Cynthia en Yoko in Oostenrijk

Bergwandelen met je hond: hoe bereid je dat voor?

Allereerst is het belangrijk om te beseffen dat wandelen in de bergen niet vergelijkbaar is met wandelen in Nederland. Je kunt niet simpelweg afstanden vergelijken; 10 kilometer vlak is namelijk veel minder zwaar dan 5 kilometer met bijvoorbeeld 500 hoogtemeters!

Als voorbereiding hebben we veel lange wandelingen (van 10-20 km) gemaakt, maar vooral ook veel trapgelopen. Omdat traplopen vrij saai is, heb ik ook af en toe eindeloos wat ‘bergen’ (lees: heuvels) in de buurt op en neer gewandeld. Dat is zeker nuttig in de voorbereiding, en buiten wandelen is toch een stuk leuker dan traplopen. Ook voor Yoko was het belangrijk om dit langzaam op te bouwen, zodat ze niet overbelast zou raken als we ineens wandelingen met flink aantal hoogtemeters zouden maken.

Hoe vind je een geschikte bergwandelroute?

Op internet doe ik thuis altijd al inspiratie op over mooie routes in het gebied, waarna ik de routes uitzet in de topo-GPS app. Op die manier krijg ik een goed beeld van de lengte van de routes en het aantal hoogtemeters.

In Oostenrijk werken ze met kleurcodes: blauwe routes zijn het makkelijkst. Rode routes zijn wat uitdagender, met soms een gezekerd stuk of sneeuwveld, soms over rotsblokken klauteren van rood-wit vlaggetje naar rood-wit vlaggetje. De zwarte routes bevatten grotere stukken zonder duidelijke routemarkering of moeilijkere/gevaarlijkere (alpiene) klim- en klauterpassages waar soms extra gear voor nodig is. 

Omdat dit Yoko’s eerste keer in de bergen was, heb ik me gefocust op blauwe en rode routes en het aantal hoogtemeters beperkt. Een van de uitdagingen die we samen aangingen was het beklimmen van de Medelzkopf: een top van ruim 2762 meter hoog. Dat was weliswaar een flink stuk klimmen, maar op de kaart leek de route goed te doen.

Hond Yoko in de bergen

Met hond naar de top van de Medelzkopf

We zijn vanaf het dal met de gondel naar de Weissee gegaan, waardoor we al 800 hoogtemeters hebben overbrugd. Dit scheelde enorm qua inspanning. Yoko vond de liften nogal spannend (zeg maar gerust: heel eng). Door het 5-puntstuig, waar op de rug een extra handvat zit, kon ik haar makkelijk en veilig in en uit de gondel tillen.

Nadat je de lift uitkomt, heb je vrijwel direct een prachtig uitzicht over de Weissee. Via een duidelijke single-track, waar je onmogelijk kunt verdwalen, liepen we langzaam omhoog richting de Medelzkopf. Ik heb Yoko via een lijn met elastiek aan mijn heupgordel vastzitten op zulke routes. Als Yoko dan een onverwachte beweging maakt, word ik tenminste niet direct uit evenwicht getrokken. Met stukken dalen laat ik haar achter mij lopen, zodat ze me in haar enthousiasme niet de berg afsleurt.

Langzaam ging de route over in een smaller en steiler, maar duidelijk pad, tot we op een kruispunt kwamen met de afslag richting de Medelzkopf. Vanaf hier werd het pad minder duidelijk en loop je van rood-wit vlaggetje naar rood-wit vlaggetje. Dat was soms even zoeken, maar dat maakte het juist ook avontuurlijk!

Als er geen duidelijk pad zichtbaar is, verdwaal je dan niet?

De route naar de Medelzkopf is eigenlijk een vrij bekende en relatief makkelijke route. Zeker in het hoogseizoen zul je niet helemaal alleen lopen, maar ik zal nooit iemand aanraden om klakkeloos achter je voorganger aan te gaan. 

In de bergen heb ik eigenlijk altijd een kompas met gedetailleerde wandelkaart van het gebied bij me als basis. In Oostenrijk staan alle routes over het algemeen goed aangegeven met bordjes, maar ik ben ook wel eens in landen geweest waar dit niet het geval is.

Ik gebruik naast de kaart ook mijn horloge met navigatie-optie, en anders mijn telefoon met de app Topo-GPS. Zo kun je het direct zien als je van de geplande route afwijkt en verkeerd loopt. Dit kan ook erg nuttig zijn bij wisselende weersomstandigheden, bijvoorbeeld als het ineens heel mistig is. Soms kun je dan echt geen hand voor ogen zien, laat staan vlaggetjes in de verte op de volgende steen. Je kunt zo behoorlijk gedesoriënteerd raken en totaal de verkeerde kant oplopen. Meerdere navigeer-opties zijn wat mij betreft daarom extra veiligheid.

Route volgen in de bergen
Routemarkering in de bergen

Wat doe je als je valt, iets breekt, of om een andere reden niet meer verder kunt lopen?

In de bergen gebruik ik eigenlijk altijd mijn Garmin Inreach Explorer+: dit is een apparaat dat 99% werelddekking heeft en werkt via iridium satellieten. Je hoeft hiervoor dus geen GPS signaal te hebben. Er zit een SOS knop en twee-weg-sms-functie op, dus je kunt zowel sms’jes versturen als ontvangen. In een noodsituatie kan ik op de SOS-knop drukken en dan worden mijn locatie-coördinaten direct naar de dichtstbijzijnde hulpdiensten verstuurd. Via sms kun je dan met hen communiceren.

Er zijn ook nog andere SOS-devices op de markt, zoals bijvoorbeeld een Spot, maar die hebben een lagere werelddekking, geen optie om berichten van anderen te ontvangen en geen ontvangstbevestiging van je uitgestuurde bericht.

De Inreach klinkt voor sommige mensen misschien wat ‘over-de-top’, en het is zeker een flinke uitgave, maar ik neem liever het zekere voor het onzekere, ook omdat ik diabetes type 1 heb. De twee-weg-communicatie van de Inreach gaf bij mij de doorslag: áls ik dan ergens voor pampus lig, maar nog wel in staat ben te communiceren, wil ik wel graag weten dat mijn SOS-bericht is aangekomen, of er hulp komt, en ook hoe lang dit nog duurt. Al hoop ik dit natuurlijk nooit te hoeven testen!

Bergwandeltocht met hond

En? Hebben jullie de top gehaald?

De laatste 100 hoogtemeters naar de Medelzkopf bestonden uit steeds groter wordende rotsblokken. Dit is zeker goed te doen voor de avonturiers onder ons en zonder hond, maar ik vond het op een gegeven moment met hond (die inmiddels al behoorlijk wat dagtochten achter de kiezen had), wat te uitdagend worden.

Uiteindelijk hebben we daarom ‘op onze eigen top’ een uur van een prachtig uitzicht genoten, om vervolgens via dezelfde route weer terug te lopen naar de Weissee. Topdag dus, ondanks dat we niet op de top hebben gestaan!


Wil jij ook met je hond naar de bergen? Dit zijn de tips van Cynthia:

Routekeuze: De lengte van een bergwandelroute zegt niets over de zwaarte van de tocht; houd vooral rekening met het aantal hoogtemeters! 

Fysieke voorbereiding: Je kunt je fysiek het beste voorbereiden door veel trappen te lopen of buiten heuvels op en af te wandelen.

Gear voor je hond: Gebruik het liefst een 5-puntstuig, waar je hond niet uit kan glippen – dat kan ook super handig zijn bij korte wat lastigere stukjes, waarbij het handig is om je hond af en toe op te tillen. 

Veiligheid: zorg dat je altijd een wandelkaart met kompas bij je hebt, en natuurlijk je telefoon of ander navigatie-apparaat. Wil je ook een SOS-functie, dan is de Garmin Inreach zeker een aanrader!

Pak je rust: houdt rekening met je hond, de nieuwe omgeving en de hoogtemeters maken grote indruk. Zeven dagen achter elkaar wandelen is daarom geen succes. Plan ook rustdagen in, zodat je hond tijd krijgt om alles te verwerken. Geef je hond na thuiskomst ook genoeg tijd om bij te komen en bij te slapen.

Last but not least: het gaat om de tocht, niet om de bestemming. Durf je route af te breken en om te draaien als jij of je hond moe begint te worden of het te uitdagend/gevaarlijk wordt. Je moet ook nog veilig terug!


1 reactie

Els le Duc · 8 juni 2022 op 23:33

Ik vind het een hele onderneming om zulke tochten te maken alleen met je hond.
Gelukkig let je wel op de veiligheid.
Ook voor je hond. Vind ik dus heel belangrijk.
Hij kan niet kiezen. Maar waarschijnlijk vind hij het leuk.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *